No em puc creure que hagis marxat de la meva vida, la sensació, i tristor que tinc de no veure't mes, em fa mal cada dia que passa.
Se que potser havia d’ésser així, però,.... has marxat tan d’hora, tan ràpid, que no em puc imaginar el que es la vida sense tu.
Si sabessis els moments que et trobo a faltar, sigui perquè em facis les teves explicacions o perquè em cusis uns pantalons, o perquè em facis la punta dels prestatges nous,....
Ja fa mesos que vas marxar, però tot i això, la pena de mi no marxa, continua existint com si hagués passat tot ahir.
A vegades penso què hagués passat si no haguessis marxat aquell dia, però ara les llàgrimes del meu cor sembla que es comencen a fer fortes.
Fortes perquè encara que tròpica a faltar la teva presencia, el teu ésser, les teves paraules, les teves il·lusions, crec que puc continuar un camí si mes no recte, cap a la vida.
A vegades amb una simple cançó, puc pensar en tu i sentir tristor per tot, però amb una simple escriptura com aquesta em puc fer mes forta per moments, ja que et recordaré sempre, perquè sempre estaràs al meu costat.
Categoría: Et trobo a faltar,...
17 Junio 2008
- sin comentarios
- Tags: moments, vida compártelo
16 Abril 2008
Reflexió de la mort, en una vida.
16 abr 08 Autor: miotrolado En: Mis pensamientos Et trobo a faltar,...Que en penses de la mort?¿
Penso que en el moment abans de morir, la gent del teu voltant pateix i sent tristor per la pèrdua d’un ser estimat, però que un cop passa, només sent pau.
Penso que potser desprès de la morts o tens tot, tranquil·litat, serenitat i vida, que el què en el fons desitjaves en vida ho tens un cop morts, ja que penso que la mort es un nou naixement de la vida.
Si que no tens la gent a qui estimes al teu voltant, però tens la gent que vas estimar un dia.
La gent te por a morir, i no dic pas que jo no en tingui, si no que vivim tots tranquil esperant a morir de vells, ja que no saps ni quan, ni ha on, ni com passarà.
Crec que és una gran incògnita, la gent no s’ha mort i ha tornat per explicar-ho, suposo que si no han tornat es perquè en el fons, si esta be ( o no poden clar ).
Si que hi ha gent que diu que han vist la llum i que han pogut sentir la sensació de no tornar, però qui pot explicar que es la mort? Ningú.!
Quan et morts el teu cos ja no te vida, el teu esperit esta viatjant en una altre dimensió de la qual no en tenim noticies, penso jo, que desprès de la mort, tornes a començar en una altre vida, potser en una altre forma física, però hi tornes.
Tothom ha perdut a gent estimada, per accident o per naturalesa, i tots sabem que estiguin on estiguin estaran be, ja que nosaltres des de la nostra vida, esperem trobar-nos amb ells algun dia futur, sigui pròxim o llunya, però esperem tornar a estar amb ells.
Potser hi ha un mon com el nostre, això no ho sabrem mai fins que no hi anem nosaltres algun dia.
La mort, un gran què?, que fa que tothom temi, però nosaltres els vius, no sabem si estarem millor a un lloc o a un altre.
Campdevànol, 9 de novembre de 2007.
Escrit un dia en que la mort podria haver passat, però que no va passar fins mesos desprès.
- 2 comentarios
- Tags: vida, mort, pensaments, tristesa compártelo
27 Marzo 2008
Hace ya dos meses que un ser querido se fue para siempre a un lugar mejor, pero yo sigo llorando, mi corazón sigue estando triste.
Tengo momentos y momentos, y en estos es cuando me pongo a pensar y a recordar todo lo que me ha pasado con ella.
Siendo pequeña, recuerdo que siempre estaba en su casa metida, no salía de allí para nada, cenaba con ella, dormía con ella, desayunaba sus desayunos y hasta reía y lloraba con ella, las historietas que me llego a contar, seguramente muchas las olvidare, pero por ahora las voy recordando.
Parece mentira, pero es como si no se hubiera ido, como si fuese imposible que no vuelva a verla mas, y esa sensación duele, porque en el fondo sabes que es verdad.
Las cenas en la terraza, eso era increíble, siempre me contaba historias de familias que ella conocía, me contaba como la gente que ahora puede aparentar mucho, eran pobres y no tenían nada, me contaba las historias de como vivieron la guerra, de como a una familia del pueblo la mataron por tener crucifijos, todas y cada una de esas historias reales, los consejos que me daba en todo momento, todo eso lo echare tanto de menos,.... como a ella,.... sigo llorando.
Mi corazón sigue estando triste, pero no lo quiero demostrar, lloro y me siento mal por el echo de que ya no la volveré a ver, por el echo de que no la abrazare mas, por todas las cosas que podían haber sido y no serán ya, nunca mas.
Todo lo que me enseño, lo sigo recordando ahora mas que nunca, los recuerdos, los pensamientos, los momentos que tengo ahora, son oscuros y tristes. Supongo que con el tiempo podré superar todo esto, pero,...?¿? Cuanto tiempo? Yo no lo se.
Escucho alguna canción y me recuerda a ella, miro a la gente mayor por la calle y pienso,... ella los conocía,.... el otro día, fuimos al hospital porque nació el hijo de la tía de mi novio, yo me emocione, porque me acorde de ella, siempre dicen que de una muerte llega un nacimiento no? pues ese fue el día en que llego, lo vi claro, estaba feliz porque había ya nacido, pero en parte estaba triste porque pensé en ella.
Estas son unas palabras para poder desahogarme un poco, para quitar i vaciar de mi interior toda esta pena que tengo, supongo que mis lectores no se esperan algo a si, pero esto es lo que hay, hay momentos en la vida en que quieres mostrar tu felicidad, tus problemas, tu realidad no? pues esta es mi realidad, estoy aun triste, y supongo que escribiéndolo lo suelto y me quito un peso de encima.
Todo el mundo ha perdido a un ser querido y sabe como me siento, el dolor de la perdida es muy grande cuando se quiere a esa persona, y yo aun después de estos dos meses dolorosos sigo teniéndola, no puedo reír, celebrar y soñar sin mas, no puedo, pero podré aunque creo que aun no ha llegado el momento.
- 4 comentarios
- Tags: familia compártelo
4 Noviembre 2006
Para los que me conocen de mi antiguo blog, a el también lo conocen.
4 nov 06 Autor: miotrolado En: Et trobo a faltar,...
Es alguien especial en mi vida, que ahora veo poco, pero quiero con toda mi alma.
Siempre se lo he dicho, sin ti hubiese estado perdida, sin ti no hubiese podido mirar hacia el futuro, te doy las gracias por estar a mi lado y besarme cuando derramo una lagrima delante de ti.
El es mi luz, lo echo de menos sabéis, y se que he hecho mal en dejarlo con mis padres, pero no podía hacer otra cosa.
Espero que algún día me perdone o que algún día lo pueda entender, y si a la larga puedo permitirme tener un espacio para el, me lo llevare encantada, porque al fin y al cabo,… el me ayudó mucho en días de soledad, y tristeza.
Aquí tenéis a Rok, es muy grande, pero muy cariñoso, aunque la gente le tiene miedo, no hace nada ni ha hecho nada a nadie, solamente quiere jugar un poco y por eso asusta, como mucho,.. Te suelta alguna baba, jejeje 
Es el más bonito de todos, y sabéis,… te comprende, te entiende, y,… sabe cuando pasa algo y cuando no.
Le echo de menos, cada día que pasa y no esta a mi lado.
- 7 comentarios
- Tags: amigo compártelo
- Posts (RSS)
- Comentarios (RSS)
Sobre MIOTROLADO,...CONTIGO!
Aquí escribiré lo que tenga que escribir, momentos, sentimientos, penas alegría, todo lo que me pase en mente, lo dejaré aquí plasmado para quien le pueda interesar. Una vez le dije a una amiga,… La gente entra y sale de tu vida, pero los mejores amigos son aquellos que se quedan en tu corazón. Y,… es verdad, solamente la gente que te quiere es la gente que te queda y te quedará siempre en el corazón. En “Miotrolado”,… antes quizás podría encontrar dudas, pensamientos confusos, me podría sentir sola, a un lado del mundo, incomprendida por los demás, como si no estuviera. Pero he descubierto que no es así, que en “ Miotrolado “ no estoy sola, tengo a la gente que necesito a mi lado y a alguien muy especial que me alegra la vida con cada beso que me da, a alguien que me dice que hay días malos, pero que siempre se pasan. Como estamos hoy,....
Creo que era hora de cambiar todo esto. Como si fuese un,…. Empezar de 0, creo que ha llegado el momento de,…..
Contigo a mi lado me siento completamente completa, porque se que tu quieres formar un futuro conmigo y yo se que lo quiero formar contigo, Tkm M&S.
UNA DE IMAGENES,.... MUY ENTRETENIDAS,...jijijiji
EsTa Es UnA FoToGrAfIa QuE dIfIcIlMeNtE sE PoDrA BoRrAr De NuEsTrOs ReCuErDoS,....!!!
EMPEZAMOS,... AHORA A CONTAR, LOS OTROS DE ESTE BLOG,....
Contadores ECHÉMOSLE UN POCO DE MAGIA AL ASUNTO OK?¿? HAZ ALGUNA PREGUNTA,... QUIZÁS EL DESTINO, DECIDE POR TI,... O SI MAS NO,.... VENGA,... PRUÉBALO NO PIERDES NADA,... Mmmm,..... Y ESO,...?¿?¿ NaCiMoS pArA ViViR, ViViMoS pArA sOñAr, NuEsTrO dEsTiNo Es MoRiR, NuEsTrA mIsIoN, eS aMaR. nO pIeNsEs, SoLo LiMiTaTe A sEnTiR,...!


